دیروز برامون کارت دعوت عروسی آورده بودن اونم برای روز عید فطر . حالا بماند که روز عید فطر روزیه که آدم حال وحس هیچ کاری رو نداره . چه برسه به عروسی رفتن .

ولی چیزی که بیشتر ذهنمو مشغول کرد متن کارت بود که منو یاد این شعر معروف انداخت :

هر که دارد امانتی موجود بسپارد به بنده وقت  ورود

گر به هر علتی شود مفقود بنده مسئول آن نخواهم بود

و اما متن کارت هم این بود :

آرزو دارند با نسیم سحری

شاخه ای از گل یاس , بوته ای از گل مریم

بغلی از گل سرخ همه را دسته کنند

برگیرند وبسازند , سبدی از پر طاووس سپید

تا دهند مژده به آنها که در این بزم به ما پیوندند

امروز سالگرد تولد سهراب سپهري بود . شاعري که هشت کتابش رو توي 13 سالگي خريدم وهنوزم بعد از اينهمه بار که هر کدوم از شعراشو مي خوانم حس جديدي رو ازش درک ميکنم . انگار بار اوليه که مي خوانمش . اين شعرهم يکي از اونهاييست که فوق العاده بهش علاقه دارم .

صدا کن مرا

صداي تو خوبست

صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است

که در انتهاي صميميت حزن مي رويد .

در ابعاد اين عصر خاموش

من از طعم تصنيف در متن ادراک يک کوچه تنها ترم .

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

وتنهايي من شبيخون حجم تورا پيش بيني نمي کرد .

وخاصيت عشق اين است .

کسي نيست بيا زندگي را بدزديم , آن وقت

ميان دو ديدار قسمت کنيم .

بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم

بيا زودتر چبزها را ببينيم .

ببين عقربکهاي فواره در ساعت صفحه حوض

زمان را به گردي بدل مي کنند

بيا آب شو مثل يک واژه در سطح خاموشي ام

بيا ذوب کن در کف دست من جرم نوراني عشق را .

مرا گرم کن .

( ويک بار هم در بيابان کاشان هوا ابر شد

وباران تندي گرفت

وسردم شد , آنوقت در پشت يک سنگ ,

اجاق شقايق مرا گرم کرد ...

هميشه اول مهر اين موضوع تكراري رو با ذوق درباره اش مطلب مي نوشتم شايد به اين خاطر كه هميشه تابستون همونطور بود كه مي بايد مي بود . مسافرت مهماني كلاس زبان و...

اما امسال همه چيز داشت به غير از اون چيزهايي كه من ازش مي خواستم . كارهايي كه انجام دادم هم نه همه اش ولي اكثرش خلاف ميل باطنيم بود . نه براي كنكور ارشد درس خوندم .نه مسائل كاريم رو حل كردم نه پروژه هامو تكميل كردم ونه ...

الان كه فكرشو مي كنم مي بينم كه اگه اين تابستون بيش از اين كش ميومد ومي خواست چيزاي بيشتري رو ازم بگيره بايد چه كار مي كردم .